Sunday, 16 March 2025

पार्किन्सन्सविषयक गप्पा ९५ - whatsapp hacker चे थरार नाट्य

                                       

                          Whats app hacker चे थरार नाट्य

                  दुपारी तीन वाजून तेरा मिनिटांनी झोपेतून उठले.नेहमीप्रमाणे फोन उघडला.सुनील कर्वे यांचा २.३९ वाजता मेसेज होता

 Hi,I am sorry I sent you a my 6 digit code by SMS by mistake can you pass it to me please? it is urgent

 हा मेसेज मी जसाचा तसा लिहिला आहे.मेसेज पाहिला तेंव्हा घड्याळात तीन तेरा झाले होते.यापुढे माझेही तीन तेरा वाजायचे होते.मी कर्वेना व्हाइस कॉल केला.तो उचलला जात नव्हता.त्या ऐवजी फोन केला असता तर पुढचे नाट्य घडले नसते.कारण गौरी इनामदारलाही असा मेसेज आल्यावर फोन कॉल केला आणी ती वाचली.तिने लगेच ग्रुपवर टाकले.त्यामुळे अशा,मृदुला,अमिता असे अनेकजण वाचले

मेसेज मी उशिरा पाहिला होता.त्यांच्या अर्जंट शब्दांनी मी ताबडतोब मेसेज पाहून कोड पाठवला.त्यांचे Thanks असे उत्तरही आले.त्यावर काही लिहिणार तोच माझे whatsapp बंद झाले होते.ते सुरु करायला मी पाहत होते तर OTP येत नव्हता.नंतर उत्तर आले तुम्ही अनेकवेळा try केल्याने आता १२ तासांनी मेसेज करा.तोपर्यंत मला काहीच लक्षात आले नव्हते. त्यानंतर मला धडाधड विविध ठिकाणाहून अनेकांचे फोन येण्यास सुरुवात झाली.माझ्या एका  विद्यार्थिनीने तर मॅडम काळजी करू नका मी आहे असा फोन आला.I need your help असे मेसेज अनेकांना गेले होते.Whatsapp हॅक झाले आहे हे लक्षात आले.मी मी घाईघाईने येणार्या प्रत्येक फोनला सांगितले फोन हॅक झाला आहे.मी इंग्लिश मध्ये कधीच  मेसेज  करत नाही.त्यामुळे अनेकाना शंका आली.

पुढील सर्व सांगण्या आधी इतरांनी सावधगिरी बाळगावी म्हणून hacker ने कसे hack केले सांगते.Whatsapp कोणत्यातरी एकाच device वर असू शकते.दुसर्या device वर घ्यायचे तर कोड लागतो.त्यांनी चलाखीने किंवा माझ्या बावळटपणाने सुनील कर्वे यांच्या नावाने माझ्याकडून कोड घेतला आणि माझे whatsapp स्वत:च्या ताब्यात घेतले.

मी सर्वात पहिल्यांदा आमचे शेजारी.डॉ.राजू शेठना फोन केला ते आमचे फॅमिली डॉक्टर आहेत तसेच कोणतीही मोबाईल,फोन विषयक तांत्रिक समस्या असो, घरातले छोटे मोट्ठे दुरुस्तीचे प्रोब्लेम असो ते लगेच धाऊन येतात. पण ते नेमके बाहेर होते. ते म्हणाले काकू घाबरू नका मी लीनाला म्हणजे त्याच्या वहिनीला फोन करून सांगतो.ती येईल लगेच.ती अलीही. तीही डॉक्टर असल्याने माझे पॅनिक होणे गोंधळून जाणे थोपवले सगळी सूत्रे आपल्या हातात घेतली.सायबर गुन्हेगारी कडे तक्रार नोंदवली.

सारखे फोन येत होते त्याना उत्तरे देणे,माझ्या मुलीना फोन करून सांगणे अशा गोष्टी केल्या.मुलीनी अनेक ग्रुप,नातेवाईक,मित्रमंडळ याना सावध करण्याचे काम केले.मी किती ग्रुप केले आहेत आणि किती लोकाना संकटात टाकत आहे हे मला आज समजत होते.त्या सर्व ठिकाणी मी सूचना केल्या.माझ्या मागे काय नाट्य घडत आहे हे मला समजलेच नव्हते.रमेश तिळवे यांचा फोन आला वहिनी घाबरू नका.उद्यापर्यंत सर्व सुरळीत होईल मृदुलाचा रत्नागिरीहून फोन आला. खर तर ती लग्नाला तेथे गेली.तिला माझी आणि ग्रुपची चिंता.नेमकी या वेळेला मी तिथे नाही असे शंभरदा तिच्या मनात आले असेल.Hacker नी लोक सावध होत आहेत हे पाहून मंडळाचे मी admin असलेले सर्व ग्रुप ताब्यात घेतले आहेत आणि इतर admin ना काढून टाकून स्वत:च्या ताब्यात ग्रुप घेतले होते.ओन्ली फॉर Admin असे ग्रुपचे स्टेटस केले होते.गृप्वरच्या अनेकांना पैसे देण्याविषयी मेसेज गेले होते.मला तिच्याकडून हे समजले.इन्फो ग्रुप म्हणजे मंडळाचा आत्मा.सगळे काम,देवाण घेवाण ठप्प होत होती.ग्रुपशिवाय सर्वाना किती हरवल्यासारखे वाटत असेल हे माझ्या लक्षत येत होते.दुसरा ग्रुप तयार करता येईल का ही खटपट चालली होती.ते कठीण होते.ग्रुपवर शेकड्यांनी सभासद होते.

सर्वाना विविध मार्गाने सावध करण्याचे काम रमेशभाऊ,मृदुला,आशा,अतुल,दीपा असे अनेकजण करत होते.कारण आता .I need your help ला ज्यांनी उत्तर दिले त्याना पैसे मागणे सुरु झाले.माझ्या अकाऊंटवर काही प्रोब्लेम आहे मला सांगायला लाज वाटते.मी उद्यापर्यंत पैसे परत करीन.असे मेसेज येऊ लागले.किती विचारल्यावर २०,००० सांगितले गेले.पेटीएम.गुगल पे अशी वेगवेगळी अकौंट दिली गेली.

मृदुलाने तिचा मुलगा विराज,सून क्षितिजा आणि बहिणीचा मुलगा कौस्तुभ नलावडे अशी तज्ज्ञ टीम माझ्या मदतीला पाठवली.शोभनाताई डीहायड्रेट होतील त्याना सरबत घ्यायची आठवण कर अशा सूचना सुनेला दिल्या होत्या.

मृदुलाच्या सांगण्यावरून नेमके काय झाले आहे त्यांना समजत नव्हते. माझ्याकडे येऊन माझ्या मोबाईलवरचा मेसेज पाहताच काय झाले ते त्याना लगेच लक्षात आले.दुसरा ग्रुप करता येईल का चाचपणी झाली.ते अशक्य वाट्त होते.ते तिघे मला न समजणारी चर्चा बराच वेळ करीत होते.यात नवीन ग्रुप करण्याबद्दलची चर्चाही होती.दरम्यान त्यांनी माझे whatsapp ज्यावर आहे त्या डीव्हाईसचे डिटेल whatsapp ला कळवले आणि यावरून आम्ही मेसेज करू सांगितले.whats app वर दुपारी तीन वाजता बारा तासाची मुदत सांगितली होती.ती पहाटे साडे तीनला पूर्ण होत होती.hacker च्या आधी आम्ही तेथे पोचलो तर whatsaap आमच्या ताब्यात आणि ग्रुपचा प्रश्नच सुटणार होता.मी त्याना म्हटले माझा फोन घेऊन गेलात तरी चालेल.पण मला येणार्या फोनना उत्तरे देणेही तितकेच महत्वाचे होते.

मी त्याना म्हटले रात्री मला उठावे लागते मी तुम्ही सांगाल त्यानुसार करते.त्यांनी काय करायचे त्याच्या सूचना दिल्या.मला त्यांनी तीन पंचविसचा अलार्म लावून दिला.मी त्याप्रमाणे उठून करू पाहात होते तर आधीपेक्षा वेगळेच काही येत होते.ते सराइताना साधेच असेल पण मला समजेना.मी क्षितिजाला मध्यरात्री उठवले तिने सूचना दिल्या त्याप्रमाणे केले.आणि माझा whatsapp सुरु झाला.मी इन्फो ग्रुपवर तातडीने रमेश तिळवे आणि मृदुलाला admin केले.गप्पा ग्रुपवर अंजली भिडे आणि गौरीला admin केले.मला इतका आनंद झाला होता.नाचावे सर्वाना ओरडून ग्रुप चालू झाला असे सांगावेसे वाटत होते.रात्री कोणाला सांगणार?विराज क्षितिजा,कौस्तुभ यांनी किती मोट्ठे काम केले होते.त्यांचे आभार मानावे तेवढे थोडेच.त्याना मात्र वाटत होते आम्ही फार काही केले नाही.पण आमच्यासारख्या अनभिज्ञ लोकांना ते मोठ्ठेच होते.नंतर मला  इतकी शांत झोप लागली.सकाळी आठलाच जाग आली तीही मुलीने फोन केल्याने.

 सर्व सुह्र्द,शुभंकर, शुभार्थी यांची सदिच्छा, आंतरिक इच्छा,एकीचे बळ यामुळे थरार नाट्य कोणतेही नुकसान न करता संपले होते.आमचे शुभार्थी किरण देशपांडे यांची यावर टिप्पणी,हॅकरनी अवघड पेपर सोडवायला घेतला आणि नापास झाला. 

 यातून घेतलेला धडा सायबर क्राईमवर अनेक दिवस घ्यायचे ठरत असलेले व्याख्यान लवकरात लवकर घ्यायला हवे.

इतरांसाठी धडा. कोणताही OTP कोड कोणाच्याही सांगण्यावरून पाठऊ नये.व्हिदिओ कॉल न करता फोनकॉल करून खात्री करून घ्यावी.

पैशासाठी कोणाचे अडचणीत आहे असे सांगणारा मेसेज आला तर फोन करून खत्री करून घ्यावी.

एखाद्यानी तसे केलेच तर दुषणे देत न बसता. त्या व्यक्तीला त्यातून  बाहेर कसे काढायचे याच्या मागे लागावे.


 





                  

Monday, 13 January 2025

आठवणीतील शुभार्थी - अश्विनी दोडवाड

                                     आठवणीतील शुभार्थी - अश्विनी दोडवाड

               

              अश्विनी दोडवाड यांची पहिली भेट हृशिकेशच्या डान्स फॉर पार्किन्सन या पुणा हॉस्पिटलमध्ये झालेल्या कार्यक्रमात झाली.त्या माझ्या शेजारीच बसल्या होत्या.त्यांचा मुलगा हृषीकेशचा मित्र होता.मी त्यांना मंडळाची माहिती सांगितली आणि त्या सामील झाल्या.त्यांची मुले त्यांना सभाना आणत.कधी त्या बसने एकट्याही येत.नंतर त्यांनी वारज्याला मुलीच्या जवळ घर घेतल शिक्षिका असल्याने आमचे दोघींचे विशेष मैत्र जमले.एकत्र आनंदवन ट्रीप केल्याने ते अधिकच दृढ झाले.त्यांची मुले ही मंडळाशी सबंध ठेवून आहेत.

    त्यांच्या मुलांपैकी ओंकार हे युरोपात आहेत. मुलगी  अनुश्रीचे  लग्न झाले आहे.आणि धाकटे ऋषिकेश हे आईसोबत असतात. आईला जेव्हा पार्किन्सन्सचं निदान झालं तेव्हा हृषीकेश बारावीत होता. उत्तम शिक्षिका म्हणून प्रसिद्ध असलेल्या अश्विनीताई विद्यार्थ्यांच्या आवडत्या शिक्षिका होत्या.माणसांमध्ये मिसळणे, त्यांना निरनिराळे पदार्थ करून खायला घालणे हे आवडायचे.२००७ मध्ये अनुश्रीचा विवाह झाला. आता जावयाला चांगले चुंगले खायला घालायचे होते.त्याच वेळी पार्किन्सन्सचे निदान झाले.

     पार्किन्सन्स झाल्यानंतर हे सारे कमी होऊ लागले. मात्र नृत्योपचार आणि पार्किन्सन्स मित्रमंडळातील त्यांचा वावर यामुळे त्यांच्या प्रकृतीत लक्षणीय फरक पडला.हृशिकेशच्या पार्किन्सन आणि नृत्योपचार यावर केलेल्या फिल्मच्या अनावरण प्रसंगी याची एक अतीशय गोड आठवण त्यांच्या मुलीने सांगितली.

        अश्विनीताईना रव्याचे लाडू उत्तम बनवता येत असत.अनुश्रीच्या मते ती तीची सिग्नेचर डीश होती.ते बनवून लोकांना खाऊ घालण्याची त्यांना हौसदेखील होती.मुलांच्या मित्रमैत्रिणी त्यांच्या स्वयंपाकाच्या फॅन होत्या.पार्किन्सन्सने ते कसब आपल्या हातून हिरावून नेले याची त्यांना खंत वाटत असे. मात्र नृत्योपचार आणि मंडळातील सकारात्मक उर्जा यामुळे त्यांचे हात पुन्हा चालू लागले.त्यांनी रव्याचे लाडू करणे सुरु केले.याचा त्यांना अपार आनंद झाला.आईच्या चेह्ऱ्यावरचा आनंद पाहून आणि बऱ्याच दिवसाने आईच्या हातचे लाडू खाल्ल्याने मुलेही खुश झाली.एकदा अश्विनी लॉजमधील मासिक सभेला त्यांनी ४०/५० जणांसाठी स्वत: उपमा बनवून आणला होता.

           त्या मित्रमंडळाच्या अनेक सहलींमध्ये सहभागी झाल्या. पीडी वाढल्यानंतर मात्र सहलीला जाणे त्यांना नको वाटायला लागले होते.एका सहलीला मी त्यांना खूप आग्रह केला त्यांना आनंदवनच्या सहलीची आठवण दिली.तेंव्हाही त्या आधी नाही म्हणत होत्या.त्यावेळी त्यांच्या एका नातलगाचे निधन झाले.विधीसाठी नरसोबाच्या वाडीला गेल्या होत्या तेथे त्यांना गारव्याने सर्दी खोकला झाला.ताप आला या सर्वामुळे थोडा अशक्तपणा आला.त्याहीपेक्षा जास्त त्या मनाने खचल्या होत्या.

           मी सहलीला येणार नाही असा त्यांचा फोन आला.सहलीचे पैसे आधीच भरले होते रिझर्वेशन झाली होती.ते रद्द केल्याने जे पैसे मिळतील तेवढेच पैसे मिळणार होते.बाकी पैसे परत मिळणार नव्हते.आनंदवनला मी या आधी एकदा सहलीसाठी आणि एकदा फ्लॉवर रेमेडी शिकावायला १५ दिवस गेले होते.तेथे जाऊन आल्यावर शुभार्थी भरपूर उर्जा घेऊन येणार याची मला खात्री होती.अश्विनीताईनाही सहल झेपणार असे मला वाटत होते.शेवटी त्या तयार झाल्या.त्यांच्या जाऊबाई बरोबर आल्या होत्या.

        वर्ध्यापर्यंत रेल्वेचा प्रवास होता.गरीबरथ मधील प्रवास अन्त्याक्षरी,गप्पा,एकमेकिनी आणलेल्या खाण्याची देवाण घेवाण असा मजेचा झाला.माझे सर्व लक्ष अश्विनीताईवर होते.त्या आनंदात दिसत होत्या.वर्ध्याला सेवाग्राम,गांधी आश्रम पाहून  पाहून तेथून बसने आनंद्वनला जायचे होते.तेथे जेवण आणि थोडा आराम करून लगेच हेमलकसाला जायचे होते.मी या आधी गेले तेंव्हा दोन  दिवस आनंद्वनला राहून नंतर हेमलकसा होते.रात्रीच्या प्रवासाने दमलेल्या शुभार्थीना हे कसे झेपेल याची मला काळजी वाटत होती.

        आनंदवनला पोचल्यावर तेथे विकासभाऊंचे व्याख्यान सुरु होते. ते ऐकूनच प्रवासाचा शिण विसरून सर्व चार्ज झाले.जेवण थोडा आराम झाल्यावर हेमलकसाला जाण्यासठी सर्व बसमध्ये बसलो.आणि एवढ्यात डॉ.भारतीताई आमटे आल्या.मी आणि आमच्याबरोबर स्वयंसेवक म्हणून आलेल्या निरूपमला त्या म्हणाल्या,तुम्ही जाऊ नका मी सर्वाना जमवले आहे फ्लॉवररेमेडीच्या फीडबॅक क्लाससाठी.असे सर्वाना अर्ध्यावर सोडून थांबणे मला अपराध्यासारखे वाटत होते.करमरकर पती पत्नी,अंजली,प्रकाश जोशी आणि आमचे अहोही म्हणाले,भारतीताई इतका आग्रह करतात तर थांबा तुम्ही. आम्ही आहोत.मी सहल संयोजक जोत्स्नाला पुन्हा पुन्हा सांगत होते.अश्विनीताईकडे लक्ष दे. 

          हेमलकसाहून सर्व मंडळी आली.जोत्स्नाने अश्विनी ताईना माझ्यासमोर उभे केले आणि म्हणाली या पहा तुमच्या अश्विनीताई.त्यांच्याकडे पाहून मी थक्क झाले. चेहरा आंनदाने फुलून गेला होता.पार्किन्सन पळून गेला होता.मी त्यांना घट्ट मिठी मारली.दोघींच्याही डोळ्यात आनंदाश्रू होते.शब्दात सांगता न येणारे स्पर्शातून समजले होते. 

      अनुश्रीनी १०१५ च्या स्मरणिकेत "पार्किन्सन: ओळख, प्रवास व लढाई" असा लेख दिला होता त्यात लिहिले होते आनंद्वांची सहल आईच्या दृष्टीकोनाला कलाटणी देणारी ठरली.कुष्टरोग्यांच्या आजारापुढे आपली तब्येत छान आहे ही भावना झाली.

         सहलीनंतरही सभेत भेटी होत.फोनही होत.कधी आनंदी तर कधी निराशेचा सूर असे.त्यांच्या जीवनात आनंदी आनंद देणारा क्षण आला.बरेच दिवसाच्या प्रतीक्षेनंतर २०१५ मध्ये अनुश्रीला मुलगी झाली.आता आज्जीबाई बाळंतपण आणि नातीचे कोडकौतुक करण्यात गुंग झाल्या.पार्किन्सन्स पुन्हा पळाला.त्यांच्या नातीला पाहायला जायचे आम्ही कितीतरी वेळा ठरवले.पण ते जमले नाही.फोनवरून त्यांचा आनंदी स्वर ऐकताना आनंद व्हायचा.

         मी ज्या सहलीवरून आनंदवन पुराण सांगितले,त्या सहलीला माझे बोलणे ऐकून त्या केअरटेकरला घेऊन आल्या.सहलीचा आनंद लुटला.रात्री अनुश्रीचा फोन आला,"काकू आज किती दिवसांनी मी आईच्या चेहऱ्यावर हसू पहिले. मंडळाचे आभार मानावे तेवढे थोडेच आहेत".

      करोनामुळे लॉकडाऊन झाला आणि समाजात मिसळण्याची हौस असलेल्या अश्विनी ताईना एकटे पडल्यासारखे झाले. अशावेळी अनेकदा पार्किन्सन्स पेशंटना नैराश्य येऊन त्यांचा आजार वाढतो असं दिसलं आहे. त्या काहीवेळा घरातच पडल्या. एक मुलगा घरात, एक बाहेरदेशी, आणि मुलीचे लग्न झालेले. घरात येणार्या काम करणार्या मावशीदेखील लॉकडाऊनमुळे येण्याचे थांबलेल्या.अशावेळी या तिन्ही मुलांनी आईला नैराश्य येऊ नये याची खबरदारी घेतली. यासाठी कामे वाटून घेतली.आईने केलेल्या संस्काराचे हे फलित होते.

                       सर्वप्रथम अनुश्रीनी आईला तीन वेळचा डबा पाठवण्यास सुरुवात केली. ते घेण्यासाठी ऋषिकेश त्यांच्या घरी येत असे. त्याला आणि अनुश्री यांना वर्क फ्रॉम होम सुरु झाले होते. त्यामुळे फारसा वेळ मिळत नव्हता.आईचे प्रत्यक्ष सारे काही करण्याची जबाबदारी ऋषिकेशने उचलली होती.

         त्यात कधी कधी अंघोळ घालण्यापसून सारी कामे तो करीत होता.भूमिका बदलल्या होत्या.तो आता आईची आईच झाला होता.अशावेळी जेव्हा हे दोघे आपापल्या कामात व्यस्त असतील तेव्हा आईचे एकटेपण दूर करण्याची जबाबदारी परदेशात असलेल्या ओंकार यांनी उचलली. ते व्हिडीओ कॉल करून आईशी बोलू लागले. त्यांना सुंदर सुंदर फोटो दाखवणे, आजाराबद्दल सोप्या भाषेत माहिती देणे, इतरही अनेक गप्पा मारणे असे करून त्यांनी आपल्या आईची मनस्थिती सकारात्मक ठेवली.अनुश्रीची मुलगी अभिश्रीही आपल्या आजीशी बोलत असे. अनुश्रीचे पतीदेखील  गरज पडेल तेव्हा मध्यरात्रीसुद्धा सासूबाईंच्या मदतील हजर असत.या तिन्ही मुलांचे एकत्रित अनुभव 'भेटू आनंदे"  कार्यक्रमात युट्युबवर आहेत ते आवर्जून पाहावेत.

         झुमवर डान्स क्लास सुरु झाल्यावर काही काळ त्या सामील झाल्या. पण त्यांचा पार्किन्सन वाढतच गेला.त्या नवीन घर पाहायला या असे सारखे बोलवत होत्या पण जाणे जमले नाही.फोनवर मात्र बोलणे व्हायचे.  

          शेवटीअस्पिरेशन न्युमोनिया होऊन दोन आठवड्याच्या लढयानंतर  त्या आपल्याला सोडून गेल्या.

                 मुले आणि जावई यांचे अश्विनी ताईंशी शुभंकर म्हणून नाते लोभसवाणे होते.एकमेकातील सामंजस्याने या तिघांनी  शेवटच्या क्षणापर्यंत आईची सेवा केली.असे उदाहरण विरळाच.

        त्यांच्या निधनानंतर अनुश्रीचा एकदा फोन आला.काकू एकदा तुमच्या घरी यायचे आहे.आईची तुम्हाला भेटायला यायची खूप इच्छा होती. आईचे जे जे करायचे राहिले होते ते ते मी करणार आहे.

       वृद्धांचे पालकत्व या ग्रुपवर पर्किन्सन्स मित्रमंडळाच्या फेसबुक लाईव्हवर अनुश्री शुभंकर म्हणून उपस्थित होती.तिच्या ऑनलाईन मिटिंग मधून थोडा वेळ काढून ती आली होती.तिने शुभंकर म्हणू करीत असलेल्या भूमिकेबद्दल दिलेली माहिती ऐकून मुलाखत घेणाऱ्या मेधा कुलकर्णी म्हणाल्या,"तुझ्यासारखी मुलगी सर्वाना लाभो." अश्विनी ताई गेल्या तरी आपल्या भावंडांची आई बनणारी,अश्विनीताईंचे संस्कार घेऊन आलेली अनुश्री त्यांची उणिव भरून काढायला आमच्याबरोबर आहे हे थोडे समाधान. 

 

 

             


आठवणीतील शुभार्थी - दिनेश पुजारी

                                            आठवणीतील शुभार्थी दिनेश पुजारी

              आम्ही घरभेटी करत असताना औंध,बाणेर,पाषाण,बावधन  या परिसरात अनेक शुभार्थी राहात.इतक्या लांब ह्यांनी गाडी चालवत जाणे हे माझी मुलगी  सोनाली हिला  काळजीचे वाटत होते.यासाठी तिने पर्याय सुचवला.ती पाषाण बाणेर रोडला राहते. तिच्याकडे आम्ही आठ दिवस राहायचे आणि तिची गाडी आणि ड्रायव्हर घेऊन घरभेटी करायच्या.आम्हालाही ते पटले.या काळात आम्ही औंध मध्ये राहणार्या जोत्स्ना आणि दिनेश पुजारी यांच्याकडे गेलो.

       पुजारीना नोकरी चालू असतानाच २००१ मध्ये पीडी चे निदान झाले.ते लाईफ इन्शुरन्स मध्ये होते.त्यांना ऑफिसमधून औषधाचा खर्च मिळत होता.पण त्यांनी त्यावर पाणी सोडले.

            त्यांना आपल्याला पार्किन्सन्स झाला आहे हे कोणाला सांगायचे नसायचे.आमच्याशी बोलता बोलता त्यांना असे लपवणे म्हणजे पार्किन्सन्सचा स्वीकार करण्यातील अडथळा आहे हे लक्षात आले.ह्यांच्याकडे पाहून पार्किन्सन्स न लपवता एक मोठ्या हुद्द्यावरचा शुभार्थी पार्किन्सन्सला मिरवत आहे याचाही त्यांच्यावर परिणाम परीणाम झाला असावा.नंतर दोघेही सभांना सहलींना येऊ लागले.२०१२ पर्यंत ते फोर व्हीलर चालवत होते.म्हणजे पीडी झाल्यावर ११ वर्षे ते कार चालवत होते.

          जोत्स्ना तर उत्तम कार्यकर्ती झाली.जागतिक पार्किन्सन्स मेळावा सुरु झाल्या पासून आजतागायत ती सभेस येणाऱ्या व्यक्तींच्या रजिस्ट्रेशनची जबाबदारी घेते.मासिक सभेचे फोन करते.पुजारीही टेकवडे यांच्या नेत्र शिबिराला एकटे आले होते. स्पीच थेरपीला भारती विद्यापीठात आलेल्या वेळी एकटे आमच्या घरी येऊन गेले.औंधपासून इतक्या लांब एकटे यायचा विचार करणे हेच धारिष्ट्याचे होते.नंतरही एकटे बाहेर जाण्याचा आत्मविश्वास होता.पण जोत्स्नाला आणि इतर कुटूम्बियानाही त्यांचा तोल जात असल्याने एकटे पाठवणे योग्य वाटत नव्हते.

            नंतर पार्किन्सन्स वाढला तसे त्यांचे बाहेर जाणे कमी झाले तरी ते जोत्स्ना बरोबर सभेला सहलीला येत.जोत्स्नाने त्यांचे मानसिक आणि शारीरिक आरोग्य चांगले राखण्यासाठी जीवाचे रान केले.त्यांना व्यायाम करण्याची आवड नव्हती ती मागे लागून करून घेई.अनेकदा पडत.हॉस्पिटलला न्यायची वेळ येत नसे. पॅॅनिक न होता बारा क्षार उपचार ती करत असे.त्यांना घरी बसून सोशल फोबिया येऊ नये म्हणून ती डे केअर सेन्टरमध्ये काही दिवस ठेवत होती.

         त्यांचा पीडी वाढत गेला तसा,ते आनंदी राहावेत त्यांचा पीडी नियंत्रणात यावा यासाठी जोस्नाने आटापिटा केला.रोज काही तरी नवीनच पुढे उभे राहायचे.जोस्ना त्याचे व्हिडीओ काढून डॉक्टरना पाठवायची.त्यांच्याशी करायची त्यांनी सांगितलेले उपाय आणि बाराक्षार या आधारे एकदाही हॉस्पिटलमध्ये हॉस्पिटल मध्ये ठेवावे लागले नाही.जोस्नाने कधी आई,कधी मैत्रीण कधी उपचारक तर कधी कडक शिक्षक बनत दिनेश यांच्या पीडी जास्तीत जास्त सुकर कसा होईल हे पाहिले.हे करताना स्वत:ला स्पेस दिली. आणि पार्किन्सन मित्रमंडळाची कामेही केली.दिनेशनाही ही पार्किन्सन्सने अनेक रूपे दाखवत घाबरवले तरी त्यांची जगण्याची उमेद संपली नव्हती.

झुमवरील "भेटू आनंदे" मध्ये या कार्यक्रमात तिने हे तिचे अनुभव सांगितले आहेत.एका शुभंकराची निकराची झुंज कशी असते हे या अनुभवातून समजेल.हे अनुभव सर्वांनी अवश्य ऐकावेत,पाहावेत.